မြေလတ်အသံ၊ မတ် ၂၅၊ ၂၀၂၆။

“ဘာမဆို မရေရာတဲ့ ဒီလောကလမ်းမှာလေ စွဲလမ်းသူ လွမ်းတတ်သူ မျက်ရည်ဝေ…”

စိုးလွင်လွင်က စိတ်နှလုံးသားတခုလုံးကို ဆွဲငင်ဆုပ်ယူပြီး သူ့အလွမ်းသံစူးစူးနဲ့ နင့်နင့်သည်းသည်း ဆိုနေတယ်။

…..

ဒွေးရီက “ငါ တရားလည်းသိပါတယ်။ တရားလည်းရှိတယ်။ ကိုယ့်အပူက ကိုယ့်ခေါင်းပေါ်ကျလာတော့ ငါလည်း မဟန်နိုင်ဘူး”တဲ့။

သီချင်းနားထောင်ရင်း နားထဲက မထွက်တဲ့ အသံတချို့က ရစ်သီ ရစ်သီ။

ဘာကြောင့် နားထဲက မထွက်လဲတော့ ကျနော်မသိပါ။ ဒါမျိုး အသံတွေ ကြားရတာတော့ များနေပါပြီ။ ကြားရတာ များလာလို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီးသား၊ ပြောခဲ့ဖူးပြီးသား စကားတွေကို နားထဲက မထွက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

နားထောင်လက်စ သီချင်းထဲ စိတ်မရောက်တော့ဘဲ ကိုငြိမ်းမောင်ရယ်၊ ကိုဘုန်းရယ်၊ ကျနော်ရယ် သုံးယောက် ဘီယာဝိုင်းကို စိတ်ပြန်ရောက်နေပါတယ်။

အဲဒီညက ကျနော်တို့ သုံးယောက် ဘီယာသောက်နေကြတုန်း ဒွေးရီက အခန်းပြတင်းပေါက်ရှေ့ ရောက်လာပြီး အပြင်ကနေ စကားပြောတယ်။ ပြန်လာကြတာလည်း နောက်ကျတော့ သားပြန်အလာမျှော်နေတဲ့ ဒွေးရီက သူ့သားကို စိတ်ပူတဲ့အကြောင်း လာပြောတာပါ။

တကယ်တော့ ကိုငြိမ်းမောင်က တော်လှန်ရေးအလုပ် လုပ်နေရတာဆိုတော့ ဘယ်အချိန်မဆို သေနိုင်ကြောင်း၊ မဟုတ်တာတွေ့ရင် ရှင်းရှင်းပြောတတ်သူဆိုတော့ ဘက်နှစ်ဖက်ရဲ့ ဖမ်းခံရတာတွေလည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောပြထားတယ်လို့ ဆိုတယ်။

ကိုဘုန်းကတော့ ဧည့်သည်ဆိုတော့ ဘီယာသောက်တာကို အပြစ်ပြောဖို့ လာတာလားဆိုပြီး မလုံမလဲ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒွေးရီက အဲဒီလိုပြောမယ့်လူ မဟုတ်မှန်းသိလို့ ကျနော်နဲ့ ကိုငြိမ်းမောင်ကတော့ မပူပန်ပါဘူး။ ဖြစ်ချင်တော့ သူ့သားကို စိတ်ပူတဲ့အကြောင်းပြီးတော့ သူ စိတ်ထောင်းကိုယ်ကြေ ဖြစ်နေတဲ့အကြောင်း ကျနော်တို့ကို ရင်ဖွင့်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ လကျော်ကမှ ကိုငြိမ်းမောင်နဲ့ ကျနော်တို့ ခရီးသွားနေတုန်း သူ့အဖေက အိမ်မှာ ဆုံးထားတယ်။ ခရီးကနေအိမ်ကို ကိုငြိမ်းမောင် တယောက်တည်း ပြန်သွားပေမယ့် သူ့အဖေရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကိုတော့ မမီလိုက်ပါဘူး။

ဒွေးရီမျက်နှာက အရင်လို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် မတွေ့ရတော့တာ ၂ လကျော်ပါပြီ။

ဒွေးရီဆိုတာ အရင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နေတတ်တဲ့သူပါ။ ကျနော် ဆယ်တန်းပြီးခါစက စလို့ ကိုငြိမ်းမောင်နဲ့ ပေါင်းမိပြီး သူ့အိမ်မှာ အမြဲလိုလိုနေတတ်၊ သွားတတ်ပါတယ်။ သူ့ယောက်ျားဆုံးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ဒွေးရီမျက်နှာက တော်တော်ညှိုးလာတယ်။

ကိုငြိမ်းမောင် ပြောပုံအရတော့ ဒွေးရီက တယောက်တည်းဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း နတ်တွေ၊ ဝိညာဉ်တွေ၊ ဗေဒင်တွေ အရမ်းယုံလာတယ်တဲ့။ ဒွေးရီ သွားပေါ်အောင်ပြုံးတဲ့ အပြုံးကို မြင်ရဖို့ သူ့အိမ်မှာ တော်တော်ကြာ ထိုင်ရပါတယ်။ တော်တန်ရုံဆို မပြုံးတော့တာကြောင့် အနည်းဆုံး ပရီမီယာကော်ဖီ ၂ ထုပ် သောက်လို့ ကုန်ချိန်လောက်မှ ဒွေးရီရဲ့ အပြုံးကို မြင်ရလေ့ ရှိပါတယ်။

ဒွေးရီက သူ့ယောက်ျား မဆုံးခင်ကလည်း သူ့သား ကိုငြိမ်းမောင် မိန်းမရသွားတာ၊ အငယ်ဆုံးသမီး ရန်ကုန်သွားတာလိုမျိုး ခွဲခွါခြင်းတွေကို တခုပြီးတခု ကြုံခဲ့ရတာပါ။ မိသားစု သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနဲ့ နေလာခဲ့သူ မိခင်တယောက်အတွက် ခြောက်ကပ်ကပ်မိသားစုဖြစ်သွားတာက ဘယ်လောက်ရင်ဆိုင်ရ ခက်သလဲဆိုတာ ဒွေးရီမျက်နှာကို ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

အခုတော့ အသက် ၆၀ ကျော် ဒွေးရီက သူနဲ့ ဆယ်စုနှစ် ၄ ခုလောက် အတူနေလာတဲ့ သူ့အမျိုးသားကို ပူပူလောလော ခွဲခွါထားရတယ်။ ပြန်မဆုံတော့မယ့် ခွဲခွါခြင်းမျိုးပေါ့။

ဒီလိုနဲ့ သူပြောချင်တာတွေ၊ ရင်ဖွင့်ချင်တာတွေ ဖွင့်အန်ပြီးနောက် ကျနော်တို့ရှေ့မှာပဲ ဒွေးရီ ပါးပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ တရစပ် စီးကျလာပါတော့တယ်။

ဘီယာကို ကျနော်တို့အားလုံး တငုံစီပဲ သောက်ကြရသေးပေမယ့် ကိုငြိမ်းမောင် မျက်နှာကြီးကလည်း ရဲတက်လာတယ်။ မျက်ရည်လည်း ဝဲလာပါတယ်။ ပြီးတော့ အားတင်းထားတဲ့ အပြုံးနဲ့ သူ့အမေကို ပြန်အိပ်ဖို့ ချော့ချော့မော့မော့ ပြောပါတယ်။ ဒွေးရီကလည်း သူ့အခန်းထဲ ပြန်ဝင် သွားပါတယ်။ Candy crush လို ကလေးဆော့တဲ့ဂိမ်းလေးတွေကို သူ့ဖုန်းနဲ့ဆော့တတ်တဲ့သူမို့ အခန်းထဲမှာ ဂိမ်းပဲဆော့နေမလား၊ ခုနကအကြောင်းတွေ ဆက်တွေးနေမလား မပြောတတ်ပါ။

ကျနော်တို့ကတော့ ဘီယာထပ်မော့ပြီး အရင်နေ့က ကျသွားတဲ့ ကျနော်တို့ရွာရဲ့ ပထမဦးဆုံး အုတ်ဂူနီပိုင်ရှင် ရဲဘော်အကိုကြီး အကြောင်း ဆက်ပြောပါတယ်။ ပထမဆုံး အုတ်ဂူနီပိုင်ရှင်ရဲ့ အသုဘကာလဆိုတော့ တရွာလုံး တိတ်ဆိတ်လို့ နေပါတယ်။ ရွာရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုလိုမျိုး ဖြစ်ပေမယ့် အသုဘ ညမှာတော့ တော်တော်စည်ပါတယ်။

ဖဲဝိုင်း မထောင်ပါဘဲနဲ့ လူကြီး၊ လူငယ်၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အကုန်လာကြတယ်။ အိမ်က ဆိတ်ခြံနဲ့ဆိုတော့ နေရာထိုင်ခင်း သိပ်မကျယ်ပေမယ့် ခပ်စိပ်စိပ် ထိုင်နေကြပြီး အိမ်အပြင် လမ်းဘက်မှာလည်း အမျိုးသားတွေ တတန်းကြီး သူ့အစုနဲ့သူ ထိုင်နေကြတာပါ။ အသုဘအိမ်ကလွဲလို့ ပတ်ဝန်းကျင်အိမ်တွေကတော့ ခပ်တိုးတိုး စကားသံတွေလောက်ပဲ ကြားရပါတယ်။

အသုဘမှာ ညလုံးပေါက်စောင့်ပြီးတဲ့ နောက်နေ့မှာ မူးအောင်သောက်မယ်ဆိုပြီး ကျနော်၊ ကိုငြိမ်းမောင်နဲ့ ကိုဘုန်းတို့ ဘီယာဝိုင်းထိုင်တဲ့ သဘောပါ။ ဘီယာသောက်ရင်း ကျဆုံးရဲဘော်ကြီး အသက်ရှင်စဉ်က မာမာထန်ထန်ရှိခဲ့ပုံတွေ၊ သူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ လွမ်းစရာ၊ သတိရာစရာတွေ၊ သူဘယ်လို ကျဆုံးသွားရပုံတွေကို ကျနော်တို့ ဆက်ပြော နေရစ်ပါတယ်။

သူကျသွားတော့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အပြည့်အစုံ မပါတော့တာ၊ သူနဲ့အတူ ကျသွားတဲ့ ရဲဘော် ၂ယောက်ရဲ့ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေပုံတွေ၊ မိဘတွေက သားဖြစ်သူရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မျက်နှာလေး မြင်ချင်ခဲ့ပေမယ့် မျက်နှာ မပါတော့လို့ မိသားစုတွေ ယူကြုံးမရ ဖြစ်နေကြပုံတွေ၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ သူ့ရဲဘော်တွေရဲ့ ယောက်ျားမျက်ရည် ကျရပုံတွေအကြောင်း သူနဲ့အတူနေရဲဘော်က ပြောတာတွေ ပြန်ပြောဖြစ်ကြပါတယ်။

ဝမ်းနည်းစရာ အဖြစ်အပျက်တွေဟာ ကျနော်တို့ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေးဝင်ဆောင့်နေသလိုပါ။ ဒီအရပ်မှာ ဝမ်းနည်းမှုမျိုးစေ့တွေပဲ ပေါက်ပွါးနေပြီး ဝမ်းနည်းသစ်ပင်တွေ ကြီးထွားလာလိုက်တာ။ လူတွေက မလိုချင်ဆုံးအရာတွေကိုပဲ ရတတ်ကြတာ များပါတယ်။ ဒုက္ခကို ရှောင်လိုလေ ဒုက္ခနဲ့ နီးလာလေ သဘောမျိုး ဖြစ်လာတယ်လို့လည်း တွေးမိ ထင်မိပါတယ်။

ပေါ်တာဆွဲခံလိုက်ရလို့ စစ်ထဲရောက်သွားတဲ့ ရွာသားတွေ၊ ခရီးသွားရင်း လမ်းမှာ ဆုံးသွားတဲ့ အဖေတယောက် အကြောင်း တပတ်လောက်နေမှ သိသွားပြီး အလောင်းပြန်မရလိုက်တဲ့ မိသားစုဝင်တွေ၊ ရွာမှာ စီးပွါးရေးအဆင်မပြေလို့ ရွှေမျောကိုသွား အလုပ်လုပ်ရင်း လေကြောင်းကနေ ဗုံးကြဲခံနေရတဲ့ ရွာသားတွေ။

အဲဒီလို ဒုက္ခပေါ် ဒုက္ခဆင့် ဒုက္ခပင်မြင့်မှာ နားခိုနေကြရတဲ့ ရွာသားတွေလည်း ဒီအရပ်မှာ မနည်းလှပါ။ မူးပြီး သီချင်းဆိုနေကျ၊ Ukelele တီးနေကျ၊ ကဗျာရွတ်နေကျ ကိုငြိမ်းမောင်တို့ အိမ်ကလည်း အရင်လို ပျော်စရာ မကောင်းတော့ပါ။

အဲဒီညက မူးပြီး ယိမ်းထိုးအိမ်ပြန်လာပြီး ကျနော့်အိပ်ရာပေါ် ပက်လက်လှန်လိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။ အရင်ကလည်း လူမှန်းသူမှန်း မသိအောင် မူးနေကျဖြစ်ပေမယ့် ကျနော့်အိပ်ရာမဟုတ်တဲ့နေရာတွေမှာ အိပ်ခဲ့ရတာ ညတွေဆို အိပ်မပျော်လှပါ။

ကဗ္ဗလာ ဖဲမွေ့ယာ ဘာညာတွေလို အဆင့်အတန်းမမြင့်ပေမယ့် ဒီအိမ်က ဒီအိပ်ရာဟာ ကျနော့်ကို ဘာမဆို ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ ကျနော် ဒီအိပ်ရာမှာအိပ်တာ ၆ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ ဆယ်စုနှစ် ၁ ခုတောင် မပြည့်သေးပေမယ့် ဒီအိပ်ရာပေါ် ကျနော်နေခဲ့ချိန် ရခဲ့တဲ့ ဒီအိပ်ရာရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ကျနော်က သံယောဇဉ်ဖြစ်နေပါတယ်။

သက်မဲ့ အိပ်ရာကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခွဲခွါဖို့ မလွယ်တဲ့ ကျနော်တို့ဟာ စိတ်နှလုံးသားထဲအထိ နေရာယူထားတဲ့ သက်ရှိလူသားတွေနဲ့ ခွဲခွါရတဲ့အခါ မွကြေကျိုးပဲ့လုနီးနီး အပူတပြင်းလောင်မြိုက်ကြရပါတယ်။

အသက်ဟာ သေတတ်မှန်း သိပေမယ့် တကယ်သေတဲ့အခါ ဘယ်သူ ဟန်နိုင်ပါလိမ့်မလဲ။

မမြဲခြင်းဟာ ဓမ္မတာမှန်း သိပေမယ့် ငြိတွယ်မှုတွေကို ဖြတ်တောက်ရတဲ့ခါ ဘယ်နှလုံးသားက မလောင်ကျွမ်းဘဲ နေပါ့မလဲ။

နှုတ်က ဖွင့်ပြောစရာမလိုတဲ့ လောင်ကျွမ်းမှုတွေဟာ အသံတွေအဖြစ် ပြောင်းပြီး ကျနော်တို့နားတွေထဲ တဝဲလည်လည်ရယ်ပါ။

ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံတွေဟာ ရပ်တန့်တတ်တဲ့သဘောရှိသလို ပူဆွေးဝမ်းနည်းရတဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့ ငိုကြွေးသံတွေကလည်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကြားရတတ်တဲ့ သဘောရှိပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်နားထောင်နေမိတဲ့ စိုးလွင်လွင်ရဲ့ သီချင်းသံကိုလည်း အတွေးတွေရဲ့ အဆုံးမှာ ပိတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ကြားရဦးမယ့် အသံသစ်တွေအတွက် အနားပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ လူတွေရဲ့ အဆိုးအကောင်း အသံများဟာ လူတွေဆက်ရှိနေသ၍ ကြားနေရဦးမှာပါပဲလေ။

မြေလတ်အသံ၊ ဒီဇင်ဘာ ၁၂၊ ၂၀၂၅။

ကျနော် ငယ်ငယ်ကတည်းက မှတ်မိသလောက်ပြောရရင် အညာမှာ သီတင်းကျွတ်ကာလရောက်ရင် အအေးဓာတ်စဝင်တော့တာပဲ။ တန်ဆောင်တိုင်လောက်ဆိုရင်တော့ တော်တော်ကို အေးပါပြီ။

ဒီနှစ်ကတော့ အေးတဲ့အချိန်ရောက်တာ နောက်ကျတယ်ပြောရမယ်။ တန်ဆောင်တိုင်အပြီးမှ အအေးဓာတ်က ကဲလာပါတယ်။ ဒီနှစ်ဆောင်းမှာတော့ အညာမှာ သိပ်ပျော်စရာမကောင်းလှဘူး။ ဆောင်းဝင်စအထိ မိုးကလည်း တဖြောက်ဖြောက်ရွာတယ်။ မိုးရာသီကုန်တဲ့အထိ မိုးမပြတ်သေးတော့ အညာက စပါးခင်းတွေ မြေခကုန်တယ်။ အပင်တွေ ဝပ်ကုန်တယ်။

အမြဲမပြတ် ရေသွင်းနေရတဲ့ စပါးခင်းတွေမှာ စပါးပင်တွေက ဝပ်ကုန်တော့ ရေထဲစပါးနှံတွေ ကျကုန်တာပေါ့။ စပါးတွေ ပုပ်ကြ၊ အထွက်တွေ လျော့ကြ၊ ရွေးကောက်ပွဲကာလလည်းလုပ်ဖို့ရှိတော့ စစ်ကော်မရှင်က ဖားဖားလျားလျားဆန်စျေးချဖို့ စပါးစျေးတွေပါ လျှော့ဝယ်ပုံရပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် စပါးစျေးလည်းမကောင်းဘူးလို့ တောင်သူတွေက ပြောတယ်။

ကိုယ်က တောင်သူအလုပ်မလုပ်တတ်တော့ ဟိုသွား ဒီသွားပေါ့။ တောင်သူသိမ်းချိန်အပြီး အောက်တိုဘာ ၁၉ ရက်မှာ အနီးစပ်ဆုံးဆားလင်းကြီးမြို့နယ်၊ ဝမ်ပေါင်ကုမ္ပဏီကစစ်ကြောင်းထိုးလို့ ဆားလင်းကြီးမြို့နယ်ထဲက ဒေသခံထောင်နဲ့ချီ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြရတယ်။

အဲ့ဒီနောက် စစ်ရှောင်ကူညီကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တခုကလည်း ကိုကျော်စွာလိုက်ဦးမလား ဘာညာ ပြောတာနဲ့ ဆောင်းအစ နိုဝင်ဘာတတိယအပတ်လောက်မှာတင် ခရီးလေးဘာလေး ပတ်သွား ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ထောင်ချီတဲ့ ဆားလင်းကြီး စစ်ဘေးရှောင်တွေက နေရာတခုတည်းမှာနေကြတာမဟုတ်တော့ တနေရာပြီးတနေရာသွားရင်း စစ်ရှောင်တွေဘယ်လိုနေနေရတယ်၊ ဘယ်လိုစားနေရတယ် ဆိုတာတွေကို ဖုန်းကင်မရာလေးနဲ့ ပတ်ရိုက်တယ်။

တခါတော့ ကျနော်တို့ရှိတဲ့နေရာကို စစ်ဘေးရှောင်လာတဲ့ ဦးလေးကြီးတယောက်က “မင်းတို့ ဆန်တွေလာပို့တာ ကျေးဇူးတင်သကွာ၊ ဒီလိုအဖွဲ့လေးတွေ ရောက်လာလို့သာ ငါတို့လည်း ထမင်းမငတ်တာ။” လို့ ပြောပြီးရောက်လာပါတယ်။

အဲဒီနေ့က ကျနော်ဟာ အပေါ်မှာပြောခဲ့တဲ့ စစ်ရှောင်ကူညီကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ ဆန်သွားပို့တာပါ။ ဦးလေးကြီးက “ရေနွေးလေး ဘာလေး သောက်ပါဦးလား” ဆိုပြီး သူ့နေထိုင်တဲ့နေရာဆီကိုလိုက်ဖို့ ဖိတ်တယ်။ ကျနော် ငြင်းလိုက်ပါတယ်။ “ပြန်ရဦးမှာဗျ၊” နောက်ကျလို့ မရလို့ပါ ဘာညာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျနော်က ဓာတ်ပုံတွေပတ်ရိုက်ချင်သေးတာပါ။ သူ့ဆီလိုက်မသွားဖြစ်ပေမယ့် အဲ့ဒီကနေ တော်တော်နဲ့ မပြန်ဖြစ်ပါဘူး။

စစ်ဘေးရှောင်စခန်းပေါင်းစုံဆီ ရောက်ခဲ့ရတော့ သူတို့ကျွေးတဲ့ မုန့်တွေ၊ လက်ဖက်ရည်၊ အအေးကအစ စားဖို့သောက်ဖို့ အားနာနေတတ်ပါပြီ။ ကိုယ်က သေးသေးမွှားမွှားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခုခု သွားကူညီဖြစ်ရင်တောင် အညာသူအညာသားတွေဆိုတော့သိတဲ့အတိုင်း လောကွတ်အင်မတန်ကောင်းတာ ကိုးဗျ။

ဒီလိုနဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ ထမင်းကျွေးလည်း မစား၊ အအေးတိုက်လည်း မသောက် နေလာလိုက်တာ၊ အခုတခါလည်း ထပ်ငြင်းလိုက်ပါတယ်။

နိုဝင်ဘာနှောင်းပိုင်းလည်းရောက်လာတော့ အအေးဓာတ်က တော်တော်ကဲလာပါပြီ။ စစ်ရှောင်တွေရဲ့ အဝတ်တန်းတွေမှာလည်း အနွေးထည်တွေရောက်နေပါပြီ။

တချို့ကတော့ ဘာမှပါမလာကြဘူးထင်ပါတယ်။ အနွေးထည်ဝေပေးတဲ့လူတွေရှိရင် လာယူကြတယ်။ ဆားလင်းကြီးမှာလည်း တောင်သူက အများဆုံးဆိုတော့ တောထဲ ယာသွားလုပ်နေချိန် စစ်ကြောင်းထိုးလာရင် အိမ်တန်းမပြန်နိုင်ဘဲ စစ်ရှောင်တွေရှိတဲ့ဆီ လာစုရတာမျိုးတွေကလည်း ရှိတာကိုး။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့လည်း အိုးပစ် အိမ်ပစ် လနဲ့ချီနေပါပြီတဲ့။

ဆောင်းကအေးလာလေ စစ်ရှောင်တွေအတွက်ကလည်း အခက်အခဲတွေ ပိုတိုးလာလေပါပဲ။ ဆိုင်ကယ်တွေ၊ ကားတွေ၊ လှည်းတွေနဲ့ သူတို့နိုင်သမျှ သယ်ခဲ့ရသူတွေရှိသလို ခြေလျင်ပြေးလာရတဲ့ လူတွေ၊ စက်ဘီးစီးလာရတဲ့လူတွေကလည်း ရှိသေးတယ်။ ဆိုတော့ အဲဒီလို ခြေလျင်သမား၊ စက်ဘီးသမားတွေအတွက်ကျ စောင်အထူကြီးတွေ၊ အဝတ်အစားအိတ် အကြီးကြီးတွေတော့ သယ်မလာနိုင်ကြဘူး။

အဲဒီက ပြန်လာတော့ ကျနော်လည်း သိသမျှ ကူကယ်အဖွဲ့လေးတွေကို စစ်ရှောင်တွေအတွက် အနွေးထည်နဲ့ စောင်တွေလိုကြောင်း ပြောပြဖြစ်တယ်။

ပြီးတော့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ယင်းမာပင်မြို့နယ်ဖက်က ကာလရှည်စစ်ရှောင်တွေဆီ ဆက်ပြီးရောက်ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ဆီကို အရင်ကလည်း ရောက်ဖြစ်ဖူးတော့ အလည်အပတ်အနေနဲ့ပဲ သွားဖြစ်တာမျိုးပါ။ ကျနော် မနက်စောစော ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်သွားလိုက်ပါတယ်။

စစ်ဘေးရှောင်စခန်းကိုရောက်တော့ အဖွားကြီးတွေ၊ ဦးလေးကြီးတွေက စစ်ရှောင်တဲကုပ်ကုပ်လေးတွေရှေ့မှာ ရှားသား၊ ဒဟတ်သား၊ တမာသား၊ ထန်းလက်၊ ပံခွတွေနဲ့ မီးဖိုလှုံပြီး စကားပြောနေကြတာ ၄ တဲမှာ ၁ တဲလောက် တွေ့ရပါတယ်။

ကျနော့်အကို ရဲဘော်ကြီးတယောက်ရဲ့အမေနဲ့က မျက်မှန်းတန်းမိတော့ သူတို့တဲဆီပဲ သွားလိုက်တယ်။ အရင်တခေါက်က ရောက်တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူတို့တဲမှာ မွေးထားတဲ့ခွေးက ကျနော့်ကိုဟောင်ပြီး အရင်နှုတ်ဆက်တယ်။ ပြီးမှ အဒေါ်ကြီးက ခွေးကို ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ ငေါက်ရင်း မီးဖိုတဲထဲက ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ခွေးကို ကြိုးချည်လိုက်တယ်။

“ကျနော့်ကို မှတ်မိသေးလား” ဆိုပြီးနှုတ်ဆက်တော့ မှတ်မိကြောင်းပြောတာနဲ့ တဲထဲကိုဝင်ခဲ့တယ်။ ဦးလေးကတော့ ကျနော်တို့စကားပြောနေမှ နောက်ဖေးက ထွက်လာတယ်။ “ဟ ဘာလုပ်လာတာလဲ၊ မနက်ခင်းကြီးကို” ဆိုပြီး နှုတ်ဆက်တော့ ဘာမှ ရေရေရာရာမဟုတ်ကြောင်းပြောပြီး ဒီစခန်းက စစ်ရှောင်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ပြေလည်ကြရဲ့လား၊ အလုပ်အကိုင် ရှိကြရဲ့လား မေးမိပါတယ်။

“ကိုင်း၊ လာကွာ ဟိုဖက်တဲမှာ မီးလှုံရင်း စကားပြောကြတာပေါ့။” လို့ ခေါ်တာနဲ့ သူက ရှေ့က ရေနွးဓာတ်ဘူးကိုကိုင်၊ ကျနော်က ရေနွေးပန်းကန် ၂လုံးယူခဲ့ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်က တဲကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီမီးဖိုမှာလည်း လူ ၃ ယောက် မီးလှုံနေကြတယ်။ ဦးလေး ၂ ယောက်က ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီနဲ့ ပုဆိုးနဲ့။ ကျနော့်ရဲဘော် အကိုကြီးရဲ့အဖေနဲ့ နောက် ၁ ယောက်ကတော့ အနွေးထည် ကိုယ်စီ။ အားလုံးကတော့ အသက် ၅၀ ကျော်တွေချည်းပါ။

ဒီလိုနဲ့ စကားစမြည် ဟိုပြော ဒီပြော ပြောကြရင်း သူတို့အကြောင်း ပြောပြတယ်။ ဘယ်ကတည်းက ရှောင်လာရတာ၊ စခန်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာ အစုံပေါ့ဗျာ။

သူတို့ စစ်ဘေးရှောင်နေရတာ ၄ နှစ်ရှိပါပြီ။ ပျူရွာကနေ ထွက်ပြေးလာကြရတာ။ ၂၀၂၁ နှစ်ကုန်ပိုင်း ကစပြီး သူတို့ဇာတိ ဘန့်ဘွေးရွာကို ပျူစောထီးတွေက အထိုင်ချလိုက်တာ။ ရွာထဲမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ရှိတဲ့ ကြက်ကအစ MA သေနတ်နဲ့ ပစ်စားနေကြတော့ သူတို့လည်း မနေရဲတော့လို့ ထွက်ပြေးလာကြရတာ။

အဲဒီရွာသားတွေလည်း ပျူစောထီးထဲ ဝင်သွားကြတာ မနည်းလှဘူး။ သူတို့ ဒီဖက်ကို စစ်ရှောင်စခန်းဆောက်ပြီး လာနေတဲ့နောက် ခရမ်းချဉ်တို့ ဘာတို့၊ သူတို့ ယာထွက်သီးနှံတွေ ရောင်းဖို့ မုံရွာကိုသွားရင်း လမ်းမှာ ၇ ယောက်ထက်မနည်း ဖမ်းခံလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းတွေ ပြောပြတယ်။ ကျနော့်ရှေ့က မီးဖိုလိုပဲ ကျနော်လည်း ထပ်တူထပ်မျှနီးပါး လောင်မြိုက်ရပါတယ်။

လက်ရှိ အလုပ်အကိုင်ကတော့ ရွာတွေက နှမ်းကြဲ၊ နှမ်းရိတ်၊ ယာထွန်၊ ပေါင်းနုတ်၊ ကောက်စိုက် ငှါးတဲ့သူရှိတဲ့အခါ လိုက်ရတယ်ပြောပါတယ်။ နေ့စားခကတော့ ၁ ရက်ကို ၁ သောင်းတဲ့။ သေချာတာကတော့ ဒီခေတ် ဒီအခါကြီးထဲမှာ ငွေ ၁ သောင်းက ဓာတ်ဆီဖိုးသာသာရယ်ပါ။ ဘာမှ မလောက်ငှဘူး။ အဲဒီ တောအလုပ် တောင်အလုပ်တွေကလည်း အမြဲမရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။ ငှါးတဲ့သူရှိတဲ့အချိန် တိုးတိုးကြိတ်ကြိတ် လိုက်ရတာမျိုး။

မိသားစုတွေ အများကြီးစုပြုံနေကြရတဲ့ စစ်ရှောင်စခန်းတွေမှာ ခိုက်ရန်မဖြစ်ဖို့ကအစ ညှိညှိနှိုင်းနှိုင်း တိုင်တိုင်ပင်ပင် နေနေရတဲ့ အနေအထားမျိုးပါ။ ဒီစခန်းမှာ ရေတွင်းမတူးရသေးခင်ကဆို ကန်ရေသောက်ရလို့ ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောဖြစ်ကြတာလည်း မနည်းဘူးဆိုပဲ။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နေကလည်း ထွက်အလာ၊ မီးဖိုကလည်း အရှိန်လျော့စပြုလာပါပြီ။ အဲဒီကျမှ ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီလက်ရှည်နဲ့ ဦးလေးကြီး တယောက်က “နေတော့ ထွက်လာပြီကွာ၊ အချမ်းတော့ ပေါ့သွားပြီ။” လို့ ပြောလာပါတယ်။

ကျနော်က ဦးလေးတို့ အနွေးထည်မပါလာကြဘူးလား၊ အရင်နှစ်တွေက ဝယ်ထားတာတွေ မရှိဘူးလားလို့ မေးတော့မှ အဲဒီစခန်းမှာ အနွေးထည်တွေ လုံလုံလောက်လောက်မရှိတာကို ပြောပြပါတယ်။

စောင်အခြေအနေကတော့ ထူထူထည်းထည်းနဲ့ နွေးမယ့်စောင်တွေက စျေးကြီးသွားကြောင်း၊ လာဝေတဲ့လူတွေလည်း မရှိသေးကြောင်း၊ ဝယ်ဖို့လည်း အလုပ်အကိုင်တွေ ပုံမှန်မရှိနေကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ အနွေးထည်ထူထူ၊ ဆောင်းဝတ်ဦးထုပ်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီအရှည်ဝတ်ထားပြီး ခြေအိတ်ပါစွပ်လာတဲ့ ကျနော် လိပ်ပြာမလုံတော့ပါ။

ကျနော်သိတဲ့ ကူကယ်အဖွဲ့လေးတွေ နည်းနည်း ပြောကြည့်ပါဦးမယ်ဆိုကာ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ပြောပြီး သူတို့မြှုပ်ထားတဲ့ ထန်းပင်ပေါက်တွေ ဖုတ်စား၊ စကားခဏထပ်ပြောပြီး ကျနော် ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

ဒီဆောင်းရာသီအစပိုင်း နိုဝင်ဘာလလယ်ကာလမှာ ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာရော မြေပြင်မှာပါ ဆောင်းတွင်း ကမ်ပိန်းတွေ လှိုင်လှိုင်လုပ်လာကြပါတယ်။ လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေး အင်အားစုတွေ၊ စစ်ရှောင်ကူကယ် အသိုင်းအဝိုင်းတွေ၊ Fundraiser တွေ အစုံအစုံပါပဲ။

ဒီဇင်ဘာလထဲရောက်လာတော့ ဆောင်းရဲ့ အအေးဓာတ်က သိသိသာသာ ကဲလာပါပြီ။ အညာမှာ ရွာလုံးကျွတ် မီးရှို့ခံရသူတွေ၊ ကိုယ့်ရွာမှာ ပျူစောထီးတွေတပ်စွဲသွားလို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရသူတွေ၊ စစ်ကြောင်းထိုးလာလို့ အရေးပေါ် စစ်ရှောင်နေရသူတွေ သောင်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေပါတယ်။ ရွှေဘို၊ ဝက်လက်ဖက်မှာလည်း ရွာ ၂၀ ထက်မနည်း မီးရှို့ခံရလို့ နေရပ်စွန့်ခွါရသူတွေ ထုနဲ့ဒေး ဖြစ်နေပါတယ်။

ဒီကြားထဲ မည်းမည်းမြင်ရာ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်ချင်တဲ့ စစ်ဘီလူးတွေကြောင့်လည်း ထိတ်တလန့်လန့် ဖြစ်နေကြရသေးတယ်။

အညာဆောင်းက ပီပီသသအအေးကဲနေသလို စစ်ပွဲကလည်း ပီပီသသအရှိန် အဟုန်မြင့် လာနေပါတယ်။ တဆက်တည်းမှာလည်း ချမ်းချမ်းစီးစီး စစ်ဘေးရှောင်တွေအတွက် အနွေးထည်နဲ့စောင် ပြဿနာဟာ ရုပ်လုံးပေါ်လာပါပြီ။

စစ်ပွဲဧရိယာထဲက စစ်ဘေးဒုက္ခသည်တွေအတွက် စောင် ပြဿနာတွေကိုတော့ ဖြေရှင်းနိုင်လောက် ကောင်းပါရဲ့။

မြေလတ်အသံ၊ အောက်တိုဘာ ၁၂၊ ၂၀၂၂။

ရေးသားသူ – ဝေလင်း

မိုးတွေရွာနေတဲ့ စနေတရက်ပေါ့။ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်စစ်ဘေးရှောင်ရတဲ့ ခွေးသားအုပ်မလေးရွှေရွှေဟာ မီးဖွားရှာပါတယ်။ ၉ ကောင်မွေးခဲ့ပေမယ့် ၅ ကောင်သေဆုံးလျှက်မွေးခဲ့ပါတယ်။ နောက်နှစ်ရက်မှာလည်း အညှပ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အဖြူရောင်အမွေးတွေနဲ့တကောင်ဟာ ထပ်မံသေဆုံးသွားခဲ့ပြန်ပါတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ခွေးကလေး ၃ ကောင်သာကျန်ရှာပါတယ်။ ရွှေရွှေဟာ သားထိန်းညံ့တဲ့ ခွေးသားအုပ်မလေးပါပဲ။

ကျနော့်နေအိမ်ကို ရွှေရွှေရောက်ပြီးလအတန်ကြာ စက်တင်ဘာရဲ့မိုးရေစက်တွေအောက်မှာပဲ မွေးဖွားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ပြန်ရေတွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ရွှေရွှေနိုင်ငံရပ်ခြားကိုရောက်ခဲ့တာ ၁၀ လပြည့်ခဲ့တဲ့အချိန် လို့လည်းပြောနိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ မြန်မာနိုင်ငံနယ်စပ်ကိုဖြတ်ကျော်အပြီး နိုင်ငံရပ်ခြားကနယ်မြို့လေးမှာနေထိုင်ရင်း ဒုတိယအကြိမ်မီးဖွားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ပြည်တွင်းထဲက လွယ်ပိုးလာခဲ့ရတဲ့ဗိုက်ကိုတော့ နယ်စပ်မြို့လေးကို ရောက်ပြီးသိပ်မကြာခင် ရက်မှာပဲမွေးခဲ့ရပါတယ်။ လူတွေလိုဆိုရင်တော့ ကိုယ်ဝန်နေ့စေ့လစေ့ကြီးနဲ့ တိုက်ပွဲထဲ ပြေးခဲ့ရတာပါ။ သွေးလန့်မသွားတာကိုပဲ ကံကောင်းလှချည့်လို့ တွေးမိရတယ်။

နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ တရားမဝင်နေကြတဲ့အခါ လူမပြောနဲ့ ခွေးတိရိစ္ဆာန်တောင်မှ အနေကျပ်လို့ ရွှေရွှေရဲ့ သခင်တွေဟာ သူတို့အခန်းလေးမှာ ခေါ်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့အဆုံး ခွေးမွေးခွင့်ပေးတဲ့ နေရာတခုမှာ ရွှေရွှေ ကိုပြောင်းရွေ့ပေးခဲ့ရပါတယ်။ နိုင်ငံရပ်ခြားက အချို့သောအိမ်တွေနဲ့ နိုင်ငံသားတွေက အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်မွေးခွင့်ကို မပေးသလို ကန့်သတ်ချက်မျိုးစုံထားပါတယ်။

တခြား တနေရာကိုရွေ့ပြောင်းပေးရတဲ့ နေ့ကတော့ သူ့မူလသခင်တွေဟာ အတော်ငိုရှာပါတယ်။ တိုက်ပွဲဖြစ်လို့ ကျည်ဆန်တွေ ဗုံးဆန်တွေကြားထဲမှာတောင် မထားရစ်ခဲ့ပဲ အပါခေါ်လာခဲ့တဲ့ သားသမီးလို့ ဖြစ်နေရှာတာကို။ အဲဒီကတည်းက ရွှေရွှေဟာအတည်တကျနေထိုင်ခြင်းသိပ်မရှိဘဲ သူမွေးထားတဲ့ ကလေးတွေလည်း ဘယ်ဆီရောက်လို့ ရောက်မှန်းမသိတဲ့ နိုင်ငံမဲ့ ပိုင်ရှင်မဲ့ရှာတဲ့ ခွေးသားအုပ်မလေးပေါ့။

ခွေးသားအုပ်မလေးရွှေရွှေ အိမ်ကိုရောက်ခါစက လောလောလတ်လတ် သားဖွားထားတဲ့ မီးနေသယ် မိခင်တဦးအဖြစ်နဲ့ပါ။ သို့ပေသည့် ရွှေရွှေဟာ ခွေးသားအုပ်မတို့ထုံးစံအတိုင်း သားသမီးတွေ ဘယ်ရောက်သွားတယ်ဆိုတာ သူမသိရှာဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်ရောက်နေတယ်ဆို မသိရှာပါဘူး။

ကဗျာဆရာမောင်ချောနွယ်ရဲ့ ဂျုုံးနီကဗျာကို မကြာခဏရွတ်ခဲ့တဲ့နောက်ပိုင်းမှာ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ဖုန်မှု့န်ထဲက မုန့်ကလေးပါလား လို့ ငါမသိခဲ့ဘူး” ဆိုတဲ့ စာကြောင်းဟာ ကျနော့်နားထဲမှာ စွဲထင်ကြားယောင်နေပါတော့တယ်။ လူသားနဲ့ တိရိစ္ဆာကြားက ဆက်နွယ်ပတ်သက်မှုတွေဟာ အဆိုးအကောင်း များစွာနဲ့ အဖြစ်အပျက်များစွာပါ။ ကမ္ဘာကျော်ဖြစ်ရပ်တွေရှိခဲ့ဖူးသလို လူမသိသူမသိ ဖြစ်ရပ်များစွာလည်း ရှိခဲ့ပါရဲ့။

ရွှေရွှေဟာလည်း အဲလို လူမသိသူမသိဖြစ်စဉ်များစွာထဲက လူသားနဲ့ တိရိစ္ဆာန်ဆက်နွယ်မှုတခုပါပဲ။ ဒီထက်ပိုတာကတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဇာတ်လမ်းလေးတပုဒ်၊ ဒီထက်ပိုပြောရရင် အာဏာရှင်လူတစုရဲ့ လူမဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် စစ်ဘေးရှောင်ရတဲ့ခွေးတကောင်ရဲ့ နိုင်ငံဖြတ်ကျော်သွားရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတပုဒ်ပေါ့။

ကျနော်က ရွှေရွှေရဲ့ ဘယ်နှစ်ယောက်မြောက် သခင်လည်းဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့မရအောင်ပါပဲ။ သူရဲ့ ဒုတိယမြောက် သခင်တွေကတော့ လူငယ်လင်မယားနှစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် ခွေးအတော်ချစ်အတော် သံယောဇဉ်ထားတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ ဘယ်လောက်ထိချစ်လဲဆို ဝမ်းနဲ့လွယ်မွေးထားရတဲ့ ကလေးတယောက်လိုကို အတူအိပ်အတူနေ အတူသွားခဲ့ကြတာပေါ့။ နောက်ဆုံး အသက်ဘေးလုစစ်ရှောင်ကြတဲ့အချိန်မှာတောင် မထားနိုင်ခဲ့ပဲ အပါခေါ်လာတဲ့အထိပါပဲ။

ရွှေရွှေက မြဝတီမြို့နယ်ထဲက ထီးမယ်ဝါးခီးဆိုတဲ့ ရွာကလေးက စတင်ခဲ့တယ်ဆိုတယ်။ လူငယ်ဇနီးမောင်နှံဆီကိုရောက်တော့ ငါးလအရွယ် ပိန်လှီဖျော့တော့ပါးလျစွာနဲ့ ကြောက်နေချိန်ပဲ။ မူလသခင်က အလွန်အကျွံရိုက်နှက်လို့ ကြောက်လန့်ပြီးရောက်လာခဲ့တယ် ဆိုတယ်။

အဲဒီအချိန်ကစလို့ ရွှေရွှေကမ္ဘာဟာ ခွေးတလုံးသူတလုံးလိုဆိုရအောင် ခွေးမွေးပြောင်ခဲ့ရတယ်ဆိုရမယ်။ သူမရဲ့အပျှော်ဆုံးနေတွေလို့ ဆိုရမလားပဲ။ သူမအနဲ့ တခြား နိုင်ငံခြားမျိုးစပ်ခွေးကလေး လည်း အဲပိုင်ရှင်လင်မယားတွေက မွေးထားလို့ ရွှေရွှေဟာ မနာလိုတောင်ဖြစ်ရဲ့ဆိုပဲ။ ပေါ်ပီဆိုတဲ ပစ်ပူးစပ်ခွေးကလေးကို တယုတယချစ်နေတဲ့အခါ သူက သိပ်မကြိုက်ဘူး ပေါ်ပီကို အိမ်ပေါ်တက်ခွင့်ပေးရင် သူကလည်း တက်ချင်ရှာတယ်။ ရွှေရွှေအကြောင်းကို လူငယ်လင်မယားက ကျနော်ကို့ပြောပြကြတဲ့အခါ ကျနော် ခံစားနားလည်စွာပဲကြည်နူးနားစိုက်ထောင်မိပါတယ်။

ဒီလိုရွှေရွှေရဲ့အကျင့်စရိုက်ကို ကျနော်ကိုယ်တိုင်မွေးထားတဲ့အခါမှ လက်ခံလိုက်ရတယ်။ အိမ်က သားငယ်ကလေးနဲ့တောင် သူကအပြိုင်ဆိုးချင်နွဲ့ချင်တာရယ်။ အပြင်ကများပြန်လာရင် သူကသာအရင် လှေခါးထိပ်ကနေ ကန့်လန့်ခံပြီးပွတ်သပ်ခိုင်းတယ်။ ပြီးမှ ကိုယ့်ကလေးကိုချီရတယ်။ အဲလိုမဟုတ်ဘဲ သူကိုကျော်ပြီး သားငယ်ကိုချီမိရင် လှေကားထိပ်ကနေ စောင့်စောင့်ကြီးထိုင်ငူငူကြီးလုပ်နေတော့တာ။ အတိုင်အတောကလည်း သိပ်ထူပဲ သူမစားရတာ သူ့ကိုဆူတာများဆို အသံပေါင်းစုံနဲ့ တိုင်တော့တာပဲ။ သူကိုဆူရင်လည်း အိမ်ကြားထဲ ခေါင်းဝှက်ပုန်းတတ်ပါသေးတယ်။

တကယ်တော့ ရွှေရွှေဟာသူနားမလည်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ အဆိုးအကောင်းတွေကိုကျော်ြဖတ်ခဲ့ရတယ်။ သူတင်မဟုတ်ပါဘူး ကျနော်တို့လည်းနားမလည်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေအချိန်အခါတွေဟာ ခပ်မြန်မြန်ပဲရောက်လာခဲ့တာပဲ။ ငြိမ်းချမ်းရေးအမှတ်သင်္ကေတမြို့သစ်လို့ခေါ်တဲ့ လေးကေကော် ရဲ့ ဒီဇင်ဘာ တိုက်ပွဲတွေကြားတဲ့ စစ်ရှောင်တွေနဲ့အတူ တိုးချည်ဆုတ်ချည်နဲ့ ကူးသန်းရွေ့လာခဲ့ရတယ်။

အတွေ့ကြုံရှိပြီးသား ဒေသခံတိုင်းရင်းသားတွေတောင် မှန်းဆတွက်ချက်ဖို့ ခက်ခဲ့တဲ့ စစ်ဘေးမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဗုံးသံသေနတ်သံတွေကြား လူသားတွေနဲ့တန်းတူ လိုက်ပါလာခဲ့ပုံက ပြန်ကြားရတိုင်း စစ်ပွဲရုပ်ရှင်တကားကို ကြည့်နေရသလိုပါပဲ။ စစ်အာဏာရှင်ဆိုတာက လူသား တိရိစ္ဆာကိုမဆိုထားနဲ့ သက်မဲ့ အရာဝတ္တုပစ္စည်းတွေကိုတောင် ဖျက်စီးမီးရှို့ သေးတာပဲ။ မဲမဲမြင်ရာပစ်ခတ်ဖမ်းဆီး အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်တွေကိုလည်း ရိက္ခာအဖြစ် သတ်ဖြတ်စားသောက်ခဲ့ကြတာမနည်းမနောပါ။ ဒါကို ကျနော် မျက်ဝါးဝါးထင်ထင်ကိုယ်တွေ့ကြုံထားရတယ်လေ။

စက်တင်ဘာလရဲ့ နှောင်းမိုးတွေက နယ်စပ်မြို့လေးမှာ ရက်ဆက်ဆိုသလို ရွာနေဆဲ။ အေးစက်တဲ့ပတ်ဝန်းကျင် အထိအတွေ့တွေကို ရွှေရွှေတို့သားအမိတွေလည်း ခံစားနေရမယ်ဆိုတာ ကျနော်သိနေတယ်။ ညညဆို သူ့သားသမီးလေး ၃ ကောင်က တအီအီနဲ့ညီးနေရှာတာကို အိပ်မရတဲ့ညတွေမှာ ကျနော် ကြားနေမိတယ်။

ခွေးပေါက်ကလေး ၃ ကောင်နဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာလာတဲ့အချိန်မှာပဲ သီတင်းကျွတ်ကာလကို ရောက်လာခဲ့ပြန်ပါတယ်။ ကျနော့်နေတဲ့ရပ်ကွက်လေးထဲက ကလေးငယ်တွေကလည်း မီးရှူးမီးပန်းနဲ့ ဗျောက်အိုးတွေကိုဖောက်ရင်းဆော့ကြတယ်။ ရွှေရွှေဟာ ကျနော်တို့အိမ်ရဲ့သူကို တက်ခွင့်တားမြစ်ထားတဲ့ အိမ်ပေါ်ထိကို တက်လာပြီး ဝပ်နေရှာပါတယ်။ ဘယ်လိုမောင်းမောင်းပြန်မဆင်းပါဘူး။ မာန်လည်းမရပါဘူး။ တုန်နေရှာတယ်။

နောက်မှ ကျနော်သဘောပေါက်လိုက်တာက ဗျောက်အိုးသံကို သူအတော်ကြောက်နေတာပါ။ အသိဉာဏ်နည်းပါးတယ်လို့ ဆိုတဲ့ တိရိစ္ဆာန်တကောင်တောင်မှ တိုက်ပွဲကြားကပြေးလွှားလာရတဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ဗုံးသံတွေကို ကြောက်စရာ မလုံခြုံစရာ အားကိုးရှာရမယ့်အနေအထားဆိုတာကို သူကိုယ့်စွဲမြဲသွားစေတယ်။ ကျနော့်စိတ်ထဲနင့်သွားပါတယ်။

သူကိုတက်ဖို့တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာကို သူတက်ခဲ့တာ အဲဒီအခါနဲ့ဆို နှစ်ကြိမ်ပေါ့။ ပထမအကြိမ်ကတော့ သူ သားမွေးတုန်းက ပထမဆုံးထွက်ကျလာတဲ့ ခွေးပေါက်ကလေးကို ချီပြီး အလန့်တကြားနဲ့ သွေးရူးသွေးတန်းတက်လာတာပါ။ ကျနော့်ကိုလာပြရင်း သူ့ကိုမွေးဖို့နေရာပြင်ခိုင်းတာပေါ့။ မိုးရေထဲမှာပဲ ကျနော် မီးနေခန်းလုပ်ပြီး မွေးခိုင်းမှပဲ သူစိတ်ချလက်ချမွေးရှာပါတယ်။ အခုတော့ ခွေးကလေးတွေလည်း ရပ်ဖို့အတွက် တွေလာပြီ သူကိုတက်ခွင့်တားမြစ်ထားတဲ့နေရာကိုလည်း သူဆက်မတက်လာတော့ပါဘူး။

ကျနော့်မှာလည်း သားသမီး ၃ ယောက်နဲ့ရှေ့ဆက်နေရဆဲပါပဲ။ နိုင်ငံဖြတ်ကျော်နယ်စပ်မြို့လေးမှာပေါ့။ မိုးနှောင်းတွေလို စစ်အာဏာရှင်ရဲ့ နေစွဲတွေဟာလည်း နှောင်းပိုင်းကိုရောက်လာဖို့ ကျနော်တို့မျှော်လင့် ကြိုးစားနေကြတာပဲမဟုတ်လား။ ရွှေရွှေလည်း သူ့ကလေး ၃ကောင်နဲ့ ဘယ်လိုခရီးကို သူဆက်အုံးမယ် ကျနော်ကြိုမတွေးတတ်ပါ။ ကျနော်တို့ကြိုမတွေးထားတာတွေက အချိန်ခါမလပ်ဖြစ်ပျက်နေတာ မဟုတ်လား။

ခွေးတွေဟာ နေရာဟောင်း၊ အိမ်ဟောင်း၊ သခင်ဟောင်းတွေကို နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်ကြာကြာ မေ့မသွားကြဖူးလို့ ကျနော်သိထားတယ်။ ကျနော်ကတော့ ရွှေရွှေကိုသူကြီးပြင်းခဲ့ရာ ထီးမယ်ဝါးခီးဆိုတဲ့ ရွာလေးကိုသူပြန်ရောက်သွားတာ၊ သူ့အရင်အငွေ့အသက်နဲ့ သူကြီးပြင်းခဲ့ရာ ရေမြေတောတောင်တွေထဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာသွားလာနေထိုင်ရင်း သူ့ရွာလေးမှာ ခေါင်းချသွားတာကို မြင်တွေ့ချင်သေးရဲ့။

အဲအချိန်မျိုးမှာ သူ့ရပ်သူ့ဒေသမှာ ဘယ်လိုမျိုးနေနေမလဲ ကျနော်တွေးရင်းမြင်ယောင်ကြည့်တယ်။

“ဂျုံးနီ
ငါမှတ်မိတယ်
မင်း မြေကြီးကို တူးတူးပြီး ဆော့တတ်တာလေ
ငါသိပ်ကြည်နူးတဲ့ ရှုခင်းလေးပေါ့
ငါက
မင်းရှေ့ကိုကျော်ပြီး ခဲလုံးလေးတွေ ပစ်တယ်လေ၊

ဂျုံးနီ
လေတဟူးဟူးထန်နေတုန်းက
မင့်နှုတ်သီးကို ရှေ့ပစ်ပြီး
တအူးအူး တအုအုနဲ့ မင်းအူးမြူးနေတာ
ငါတုတ်နဲ့ လိုက်ရိုက်တော့
မင်းကြောက်ဟန်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးတာ၊

ဂျုံးနီ
မင်းကိုယ် ဝဝဖီးဖီးကြီးကြီးနဲ့
ငါ့ကို ဆောင့်ဆောင့် တိုးဝှေ့နေကျလေ
ငါလက်ဖျောက်တဖျစ်တီးလိုက်ရင်
မင်းလိုက်လိုက် ဟီဟီနေကျ
ငါက မာန်မဲလိုက်တဲ့အခါ
မင်းလျှာကြီးနဲ့ ငါ့ကို မြန်မြန်လျက်တယ်
ငါက လိုလားတဲ့အခါ
မင်းကျောတွေကို ပွတ်ပွတ်ပေးနေကျ၊”

မောင်ချောနွယ် ရဲ့ ဂျုံးနီကဗျာထဲက ဇာတ်ဝင်ခန်းထဲကလို ကျနော်ကြည်နူးကြည်ဖြစ်မယ်ပေါ့။

ကဗျာဆရာမောင်ချောနွယ် ရဲ့ “ဂျုံးနီ” ကဗျာထဲမှ ကဗျာပိုဒ်အချို့ကို ကူးယူကိုးကားပါသည်။